Waarom geven veganisten om consumptiedieren?

Toen ik negen jaar geleden voor het eerst 'even geen vlees' at, deed ik dat voor het milieu: voor de tropische bossen die gekapt worden voor veevoer en later ook voor het klimaat. Ik las in die tijd het boek Dieren Eten van Jonathan Safran Foer. Toen pas werd ik me bewust van de grootste slachtoffers van ons eetpatroon.

Niemand wordt vrolijk van dierenleed. Maar sommige diersoorten zijn gewoon bedoeld om te eten, die dieren zijn dom en merken er zelf niks van toch? En in Nederland worden ze goed behandeld. Dat is wat ik vroeger dacht. Of nou ja, ik dacht eigenlijk gewoon totaal níet na over vlees. Die ene poging die ik als kind deed: "Is het niet zielig voor de dieren?" werd gelijk geparkeerd toen er geantwoord werd "Ze zijn nu toch al dood, dus ze voelen er niks van". Daar zat wat in. Ik was gerustgesteld. Pas toen ik Dieren Eten las, werd ik me bewust van de nachtmerrie waarin consumptiedieren leven. 

Lees ook: "Dit is waarom vleeseters niet geven om de dieren die ze eten"


Weten of beseffen?

Ergens wist ik het natuurlijk wel, dat vlees gepaard gaat met bloedvergieten. Maar ik besefte het niet. Ik dacht er gewoon niet over na. 

Op een gegeven moment veranderde dat dus. Doordat ik las over de handelingen die wij toepassen op dieren, de manier waarop we ze gebruiken, afdanken, mishandelen en doden, besefte ik pas echt dat er sprake was van slachtoffers. De handelingen die wij verrichten zijn namelijk handelingen die je ook zou kunnen verrichten bij mensen (en niet bij planten). Dieren baren, dieren geven moedermelk, dieren zogen, dieren voelen, dieren hebben families, relaties. Dieren worden moe, zwak, ziek. Dieren verzetten zich. Dieren willen leven.

Als je leest wat wij mensen allemaal moeten doen om dierlijke producten te verkrijgen, dan ben je het al snel eens met de schrijver van Dieren Eten dat wij mensen een oorlog voeren tegen de dieren. Een misdaad, niet tegen de mensheid, maar tegen het dierenrijk. Een misdaad zo enorm van omvang dat er elke week net zoveel dieren worden gedood als er in de hele geschiedenis van de mensheid mensen zijn gedood door oorlogen: een miljard (bron: The New York Times en Animal Kill Counter). Je leest het goed: élke week jagen wij wereldwijd net zoveel dieren de dood in als er mensen zijn vermoord in de héle menselijke geschiedenis. En dan tellen we de dieren uit zee nog niet eens mee.

Maar waarom zijn er mensen die hier zoveel om geven dat ze zichzelf alle dierlijke producten ontzeggen? Het is gewoon zoals het is, je verandert hier in je eentje niks aan toch?

Lees ook: "100 redenen om te kiezen voor plantaardig eten"


Dieren zijn zo kwetsbaar als kinderen

Alle dieren in onze voedselindustrie zijn letterlijk kinderen. Vleesvarkens worden na zes maanden geslacht, fokzeugen na vier jaar, leghennen na twee jaar, vleeskippen na zes weken, melkkoeien na vijf jaar, vleeskoeien na twee jaar en kalfjes na acht maanden. Al die dieren die wij kunstmatig zwanger maken, uitmelken, vetmesten en slachten, dat zijn jonge dieren. Varkens kunnen van nature namelijk vijftien jaar oud worden, kippen tien jaar, koeien twintig jaar. 

Niet alleen wat leeftijd betreft, maar ook wat kwetsbaarheid betreft lijken dieren op kinderen. Dieren zijn onschuldig. Ze hebben geen besef van goed en kwaad. Ze hebben geen besef van de (slechte) intenties van mensen, ze vertrouwen mensen blindelings. Ze spreken onze taal niet en kunnen het niet aangeven als ze zich rot voelen, verveeld zijn, moe zijn, verdrietig zijn, hun familie missen. De enige manier waarop ze zich kunnen uiten is door zich fysiek te verzetten. Maar dat gaat lastig als ze worden geboren en grootgebracht in kleine hokken. Vetgemest en compleet uitgeput. En aan het eind hardhandig een vrachtwagen en slachthuis worden ingejaagd. 

Veganisten zien deze kwetsbaarheid, deze onschuld. Ze kunnen het niet over hun hart verkrijgen om iets te eten of te gebruiken dat voortkomt uit het misbruik van deze onschuld. 

Lees ook: "Wat ik eet op een dag: 100% plantaardig"


Verplaats je in de positie van dieren

Naast dit besef over de kwetsbaarheid van dieren verplaatsen veel veganisten zich in de positie van dieren. Hoe zou ik me voelen als ik de hele dag in een donker hok zat met heel veel anderen? Als ik nooit naar buiten mocht? Als ik een broedmachine was die continu jongen moet baren, eieren moet leggen of melk moet geven? Als ik met driehonderd anderen in een vrachtwagen opgepropt zat? Als ik aankwam in een slachthuis dat warm was van het bloed dat er werd vergoten? Hoe verschrikkelijk zou mijn hart tekeer gaan met elke stap dichterbij een gedwongen dood? Hoe voelt het om tegelijk met een aantal anderen vergast te worden of ondersteboven kopje onder te gaan in een heet bad dat onder stroom staat? 

En dan kan je misschien denken: maar dieren zijn toch geen mensen, dus waarom zou ik me in ze verplaatsen? Ze ervaren het toch heel anders? Ik zou zeggen: het is beter om je wel in een ander te verplaatsen, vanwege de overeenkomsten die er zijn (het lichaam van een varken lijkt anatomisch gezien op het lichaam van een mens) dan je niet in een ander te verplaatsen, vanwege de verschillen die er zijn. En als dat je niet overtuigt: de beroemde evolutiebioloog Richard Dawkins stelde recent dat dieren waarschijnlijk meer pijn voelen dan mensen (zie deze video voor meer uitleg). Dus dieren voelen waarschijnlijk nog meer pijnprikkels dan jij zou voelen in dezelfde situatie. 

Ver van mijn... bord! 

Het is voor de meeste veganisten onmogelijk om zich nog langer van dit leed te distantiëren, hoewel de meesten van hen -waaronder ikzelf- dat wel lange tijd hebben gedaan voordat ze vegan werden. Daarom consumeren vegans geen dierlijke producten meer en worden sommigen ook activist. En dat vind ik persoonlijk echt iets heel moois. De dieren kunnen er zelf absoluut niks aan doen dat de meeste mensen geen besef hebben van hun miserabele levens en wrede dood, maar gelukkig is er een groeiende groep mensen die het wel ziet en er alles aan doet om dit te stoppen. 

Lees ook: "22x goed nieuws voor de vegan beweging"

Hoi! Ik ben Armanda, oprichtster van stichting Even Geen Vlees. Wij willen graag meer reclame voor de plantaardige leefstijl, omwille van de dieren, volksgezondheid, het milieu en een betere voedselverdeling.

Op dit blog lees je wat mij zoal opvalt en bezighoudt. Leuk dat je meeleest en natuurlijk leuk als je af en toe eens een blog deelt. Groetjes en veel leesplezier!

Volg me ook op Facebook, Twitter en/of Instagram!

Deel 'Verbied vleesreclames, en wel zo snel mogelijk' op Facebook en/of Twitter:

Deel '12x goed nieuws voor de vegan beweging' op Facebook en/of Twitter: